مهمومى ( mahmumi ) ا . پ . مأخوذ از تازى - اندوه و غمگينى و دلتنگى . مهمه ( mahmah ) ا . ع . دشت دوردست . و زمين خالى و ويران . ج : مهامه . مهمه ( mohemme ) ص . پ . مأخوذ از تازى - كارهاى مهم و لازم و واجب . مه‌مه ( mahen - mahen ) ع . ر . مه . مهمهة ( mahmahat ) م . ع . مهمهه و به مهمهمة : زجر كرد او را و گفت به او مه مه يعنى باز بايست . و مهمه فلانا عن السفر : بازداشت فلان را از سفر . مهمهة ( mahmahat ) ا . ع . دشت دوردست . و زمين خالى و ويران . ج : مهامه . مهميز ( mahmiz ) و ( mehmiz ) ا . پ . مأخوذ از تازى - ميخ آهنين كه بر پاشنه موزه نصب كنند و هنگام سوارى بر تهيگاه اسب توسن زنند و فخيز و غاوشگ و خر گواز نيز گويند . و مهميز كردن : مهميز زدن بر پهلوى اسب و برانگيزانيدن آن . مهميزخور ( mehmiz - xor ) ص . پ . واو معدوله - اسب كند و تنبل . مهن ( mahn ) م . ع . مهنه مهنا و مهنة و مهنة ( از باب فتح و نصر ) : خدمت كرد او را . و زود رنجانيد او را . و مهن الابل : دوشيد شتران را وقت باز گشت . و مهن الثوب : كشيد آن جامه را . و مهن المرأة : گاييد آن زن را . مهنا ( mohann ) ص . پ . ماخوذ از تازى - گوارا و هاضم و خوش‌مزه . مهنأ ( mahn ) ا . ع . آنچه بىدست رنج رسد . مهنأ ( mohann ) ص . ع . مباركباد گفته شده . مهنأ ( mohanna ' ) ا . ع . از اعلام است . مهناء ( mahan ) ع . ج . مهين . مهناك ( mah - n k ) ص . پ . جاى پر از مهتاب . مهنانه ( mahn ne ) ا . پ . بوزينه و ميمون . مهنب ( mehnab ) ا . ع . مرد بسيار نادان . مهنة ( mahnat ) ا . ع . خدمت ، و هى اخص من المهن مانند ضربة و ضرب . و يقال : هى فى مهنة اهلها : آن در خدمت اهل خود مىباشد . و خرج فى ثياب مهنته : بيرون آمد در لباسى كه در هنگام اشتغال به كار و خدمت مىپوشيد آن را . مهنة ( mahnat ) و ( mehnat ) م . ع . مهن مهنا و مهنة و مهنة . ر . مهن . مهنة ( mahnat ) و ( mehnat ) و ( mahanat ) و ( mahenat ) ا . ع . زيركى و حذاقت در كار و خدمت و كسب و روز . مهند ( mohannad ) ا . ع . شمشيرى كه از فولاد هندى ساخته شده باشد . مهندز ( mohandez ) و مهندس ( mohandes ) ا . ع . مأخوذ از فارسى - اندازه گيرنده در كاريز و بنا و زمين . مهندس ( mohandes ) ا . پ . مأخوذ از تازى - داناى علم هندسه . و مهندس فلك : منجم . و ستاره زحل . مهندسى ( mohandesi ) ا - ص . پ . منسوب بمهندس و شغل مهندس . مهندم ( mohandam ) ص . ع . شئ مهندم : چيز باندام و اندازه . مهنوء ( mahnu ' ) و مهنوءة ( mahnu'at ) ص . ع . قطران ماليده شده . يق : بعير مهنوء و ابل مهنوءة . مهنوع ( mahnu ' ) ص . ع . بعير مهنوع : شترى كه داراى داغ بن گردن باشد . مهنون ( mahnun ) ص . ع . گريانيده شده . و قولهم : اهنه الله فهو مهنون : يعنى با مغز و پيه بگرداند آن را خداى پس آن داراى مغز و پيه است كه كنايه از قوت و فربهى باشد . مهنى ( mohann ) ص . ع . مباركباد گفته شده و تهنيت گفته شده . مهنئ ( mohanne ) ص . ع . مباركباد گوينده و تهنيت گوينده . مهو ( mahv ) ا . ع . رطب و خرماى تر . و مرواريد . و سنك‌ريزه سپيد . و يخچه و تگرك . و شمشير تنك و داراى جوهر و بران . و شير تنك بسيار آب . و ضرب سخت و شديد . و نام پدر قبيله‌اى از عبد القيس . مهو ( mahv ) ص . ع . آبدار و داراى آب . و تنك . مهو ( mahv ) م . ع . مهاه مهوا ( از باب نصر ) : سخت زد آن را . مهواء ( mahv ' ) ا . ع . فضاى ما بين دو كوه و يا دو چيز مشابه آن . و چاك و شكاف . و آتمسفر . ج : مهاوى ( mah vi ) و ( mah viyy ) . مهواة ( mahv t ) ا . ع . هوا و آسمان و آتمسفر . ج : مهاوى ( mah vi ) و ( mah viyy ) . مهوات ( mahav t ) ع . ج . مهاة . مهوار ( mah - v r ) ص . پ . مانند ماه . مهوار ( mah - v r ) ا . پ . ماهيانه و مشاهره و مهينا . مهواره ( mah - v re ) ا . پ .